บนตรอกที่ไร้ชื่อนั้น เหมือนดั่งความฝันครั้งเยาว์วัย ครื้นเครงรื่นเริงไป ให้หัวใจบรรเลงเพลง ผู้คนที่มากหลาย ไม่ได้ต่างจาก บ้านฉัน ทุกค่ำเช้า เราเจอกัน เหมือนความฝัน เหมือนอยู่บ้าน ไม่ได้จากมาไกล ท่ามกลาง โลกแห่งความจริง คนแย่งชิงกันวุ่นวาย สับสนไม่ห่างหาย ไม่รู้หน่าย ฤ ฝูงชน ปากซอย นี้บ้านฉัน มีเพื่อนพี่ มีทุกคน น้องนุ่ง และ ฝูงชน แต่ฉันไม่รู้สึก เหงาห่างหาย หรือหน่ายเลย